Home /
Stichting Onderzoeksjournalistiek Nederland

Klik hier voor de video Cees! Crisis in de psychiatrische kliniek?' 

Klik hier voor voorproefjes uit het te schrijven boek 'Verward? - Klem tussen de draaideuren

 

 

 Stella Braam schrijft een nieuw boek! 

We lopen allemaal het risico om de regie over ons leven even kwijt te raken. Als je daarnaast al kwetsbaar bent omdat je een psychische ziekte hebt, geen vast dak boven je hoofd of verslaafd aan alcohol en je wordt opgenomen in een psychiatrische kliniek... wat overkomt je dan? En wat gebeurt er als je 'uitbehandeld' bent? Daarover gaat het nieuwe boek met als werktitel 'Verward? - Klem tussen de draaideuren' van onderzoeksjournaliste en auteur Stella Braam. Stella (hier op Twitter) is vooral bekend door haar laatste besteller: 'Ik heb Alzheimer, het verhaal van mijn vader in deze tijd'. Het nieuwe boek gaat over de zorg voor kwetsbare verwarde mensen in Nederland. Of liever: het ontbreken van zorg. Dat zoekt zij tot op de bodem uit!
 

Maak het mogelijk dat dit boek er komt en stort uw donatie op bankrekening NL67 RABO 0313 5505 73 van de Stichting Onderzoeksjournalistiek Nederland.

Wat krijgt u hiervoor terug, behalve een eervolle vermelding op onze donateurslijst onder aan deze pagina?

 


Zonder tegenprestatie

Ik wil dit project graag steunen en hoef hiervoor geen tegenprestatie te ontvangen.

 

Geef 10 euro of meer: ik kan één uur schrijven!
Een hartverwarmende bedankmail.

 

Geef 25 euro of meer:jippie! tweeëneenhalf uur schrijven!
U ontvangt een exemplaar van het nieuwe boek en nu alvast een persoonlijk handgeschreven bedankkaartje.

 

Geef 50 euro of meer: So! Een hele dag aan het werk!
U ontvangt van mij een gesigneerd exemplaar en u wordt op de hoogte gehouden van de voortgang van het boek.

 

Geef 75 euro of meer:ik sla het achtuur-journaal over!
U ontvangt van mij een gesigneerd exemplaar, een uitnodiging van mij voor de feestelijke boekpresentatie in Amsterdam en uw naam, of de naam van uw organisatie of bedrijf, wordt in het boek vermeld.

 

Geef 100 euro of meer:ik werk van 7 tot 7 vandaag! 
U ontvangt van mij een gesigneerd exemplaar, een uitnodiging voor de feestelijke boekpresentatie (en neem iemand mee); uw naam in het boek; en een dikke kus van mij.

 

Geef 150 euro of meer:ik kan lekker twee dagen non-stop schrijven!
U ontvangt van mij een gesigneerd exemplaar en de deur van de uitgeverij gaat voor u open. Kom met andere donateurs met mij een kop koffie drinken.

 

Geef 500 euro of meer:kleine week continue met de pen in de weer!
U ontvangt van mij een gesigneerd exemplaar en ik nodig u uit voor een gezellige kop koffie, waarin ik u persoonlijk over de resultaten tot dan toe bijpraat. 

 

Geef 750 euro of meer:anderhalve week schrijven en onderzoek!
U ontvangt van mij een gesigneerd exemplaar en u mag van mij op een speciale boekpagina het boek in uw eigen woorden opdragen aan iemand die u lief is.

 

Geef 1000 euro of meer: ruim een halve maand lekker aan de slag!
U ontvangt van mij een gesigneerd exemplaar en ik nodig u uit voor een workshop 'Ik ben helemaal niet verward!', vanuit het perspectief van een verwarde persoon die door de draaideuren van de psychiatrie gaat. U mag 5 deelnemers meenemen.

 

Geef 2000 euro of meer:ik kan ruim een maand aan mijn nieuwe bestseller werken! 
U ontvangt van mij een gesigneerd exemplaar en u gaat meedraaien in een project voor verwarde dak- of thuislozen, waarover ik na afloop een artikel schrijf.

 

Geef 5000 euro of meer:100 dagen pure schrijfpassie!
You name it!

 

  

Liever investeren dan doneren?
Lees 
hier hoe u dat het beste kunt doen.
En wat het u oplevert!

 

 

 

Voor vragen of meer informatie (ook over lezingen):

 Stichting Onderzoeksjournalistiek Nederland

Postbus 3930
1001 AS Amsterdam
Email: info@braamenbroer.nl 

 

 

Stella Braam in gesprek met psychiater Esther van Fenema:

Stella Braam en psychiater Esther van Fenema van Cafe Weltschmerz

 

 

Lees Stella's artikel 'Undercover in de Junkenfabriek' van september 2015 in Vrij Nederland, hier 

 

En hier de column 'De keukentafel van familie Spijker-Schippers', van Bert Wagendorp in de Volkskrant van 13 oktober 2016, waarin de Stichting Onderzoeksjournalistiek Nederland als bron genoemd wordt van de publiciteit rond VWS-minister Edith Schippers wiens echtgenoot Sander Spijker ggz-instellingen leert (inmiddels: leerde) 'slim declareren'

  

 

 

 

Volg Stella Braam ook op Twitter 

 

 

Donateurs:

Fleur van der Bij (Groningen)

Wanda de Kanter (Amsterdam)

Richard Zwamborn (Tricht)

Fraukje Renate Schot-Boswijk (Dordrecht)

Huisartsenpraktijk Ottenhoff (Groesbeek)

Laurens Hoebergen 

Liesbeth Sluiter (Amsterdam)

Anoniem (Utrecht)

Stichting Samenwonen-Samenleven (Amsterdam)

Kapper Fikri (Amsterdam)

Geertje Paaij (Hoorn)

Bert Keizer (Purmerland)

Roelof & Lida (Zaandam)

Noud te Riele (Den Haag)

Theo Maas (Someren)

Anja Verhoeven (Veldhoven)

Guido & Monique Heijs (Gennep)

Marjo Heijs (Nijmegen)

Coen van den Braber (Amersfoort)

Mariette Swagerman (Amsterdam)

Frits Bosch (Haarlem)

Machteld Wit (Enkhuizen)

Frits van Dam (Amsterdam)

Catharina Vasterling (Amsterdam)

  

Investeerders

Rob Baert (Breda)

René Küchler (Breda)

Jaap Meeldijk (Kalmthout, België)

Pool Worldwide (Amsterdam)

Rien Vermeulen (Amsterdam)

Els Jonker (Deventer)

Elma Verhey (Amsterdam)

Jan van Slobbe & Chris Verhoeven (Amsterdam)

Anoniem

 

Fondsen:

Fonds Bijzondere Journalistieke Projecten

Stichting Democratie en Media 

 

"Misstanden vragen om opheldering. En oplossingen.

Goede onderzoeksjournalistiek doet beide."

 

 

 Video 'Cees!  Crisis in de psychiatrische kliniek?

Helpt u mee mijn boek mogelijk te maken?

Word donateur!  

 

 




Korte voorproefjes van het boek 'Verward? - Klem tussen de draaideuren': 

 

 

De beste psychiater werkt in ... de MediaMarkt!
Dawid loopt heen en weer voor een rek met de nieuwste iPhones en rukt lukraak aan de toestellen. Piep-piep-piep...de alarmen gaan af in de MediaMarkt, hartje Amsterdam. 'I am completely fucked up!' roept hij.
Het is een warme dag, eind juni 2017. Een uur geleden heb ik Dawid opgehaald uit een kliniek voor psychiatrie en verslaving. Hij mag alleen onder begeleiding naar de MediaMarkt om daar zijn nieuwe telefoon op te halen. Hij is namelijk zijn gloednieuwe iPhone kwijt. Gelukkig is hij verzekerd.
Maar in de winkel krijgt hij slecht nieuws van een jonge baliemedewerker: 'Je verzekeringsclaim is afgewezen.'
Hij vat Dawid's eerder afgegeven verklaring, die op het computerscherm verschijnt, snel samen: 'Je zat op een bankje in een park. Je dronk een beetje te veel. Je vertrok en vergat je telefoon.' Een week geleden had Dawid het zó verteld.
Dawid, verbaasd: 'Dus de verzekering geeft geen nieuw toestel?'
'Bij u ging het om nalatigheid', legt de baliemedewerker uit. 'U hebt de telefoon op een bankje laten liggen. Het zou anders zijn wanneer uw telefoon bijvoorbeeld uit uw broekzak zou zijn gevallen.'
Dawid denkt even na. 'Schrijf maar op: de telefoon is uit mijn broekzak gevallen.'
'Je kunt je verhaal niet meer veranderen', zegt de baliemedewerker verbouwereerd.
Dawid geeft niet op. 'Mijn telefoon is uit mijn zak gevallen', blijft hij herhalen.
'Sorry, meneer, ik kan niets meer voor u doen.' De baliemedewerker ziet schijnbaar kalm toe hoe Dawid daarna tekeer gaat bij het rek met de nieuwste modellen, terwijl de rij wachtenden groeit.
'Deze man is verdrietig', zegt de baliemedewerker tegen mij. 'Maar hij kent maar één emotie, die van woede.'
Dan, tegen Dawid: 'Meneer, ik heb een voorstel. U koopt een goedkoop toestel en wij zetten uw abonnement gewoon over.'
Schoorvoetend, en bijna een uur verder, gaat Dawid akkoord. 'Sorry voor deze lastige klant', zeg ik bij ons afscheid.
'Maar het is wél een klant', zegt de baliemedewerker.
Ging het in de geestelijke gezondheidszorg ook maar zo.

 

"Ik heb zijn leven gered toen ik in die boot kwam."
Hé, daar zit Floris op een bankje, met naast hem een rugzak. "Jij was toch in het buitenland?" vraag ik hem.
"Ja, maar ik ben weer even hier."
"Je bent op de vlucht, he."
Hij knikt: "Ze zeggen dat ze achter me aan zitten. Maar waarom?"
Ik vertel hem over het gerucht dat hij één van de vier mensen was die een man heeft mishandeld en vermoord. (Zie het stukje hieronder).
Verbaasd: "O? Dat wist ik niet. En het klopt niet. A. Die man is niet vermoord. B. Ik heb zijn leven gered toen ik in die boot kwam: ik heb meteen de politie erbij gehaald."
Hij spiedt om zich heen, je ziet hem denken: "Word ik als een 'snitch' (verrader) gezien? Dat maakt het alleen maar erger..."
Floris: "Tja, ga ik morgen maar weer naar het buitenland."
Zijn plannen? "Een huis kopen. Een normaal leven leiden. Maar eerst naar de straatdokter, want ik heb medicijnen nodig tegen epilepsie."

 

"Ze gaan gewoon zijn benen breken. Maar wel netjes." Paranoia?
"Verwarde man springt in gracht", zou de kop hebben geluid op de nieuwssite NU.nl. Maar dit incident heeft de pers niet gehaald.
Dat zit zó: Floris (schuilnaam) zonder vaste woon- en verblijfplaats, sprong een poos geleden in een Amsterdamse gracht. "Help, help! Ze gaan me vermoorden", riep hij, bijna kopje onder. De politie moest hem uit het water halen. Alwéér een 'verward persoon'?
Wel, Floris werd linea recta naar een psychiatrische kliniek gebracht. Daar werd de diagnose snel gesteld: meneer heeft last van paranoïde wanen, dus hup, antipsychotica.
Floris, na zijn ontslag, een paar weken later: "Ik zei nog: 'Vraag de camerabeelden op. Dan zien jullie dat ik daadwerkelijk werd achtervolgd.'" Maar klinieken vragen geen camerabeelden op. Erger, ze kennen het levensverhaal van hun cliënten niet en hebben geen idee wie ze (tijdelijk) in huis hebben. Daarom worden mensen als Floris "uitbehandeld" op straat gezet, om daarna weer verder vast te lopen in hun ellendige criminele en dikwijls traumatische bestaan.
Enige tijd terug kwam ik Floris weer tegen. Hij keek me angstig aan. "Er zitten weer mensen achter me aan, ik moet maar weer eens naar het buitenland."
Vandaag, 7 juli 2017, vertelt een maat van hem wat er zou zijn gebeurd.
"In een boot bij een brug hebben vier mensen een Pool mishandeld en vermoord. Floris deed daar ook aan mee, daarom zijn ze naar hem op zoek. Ze gaan hem vermoorden." Hij denkt even na en relativeert. "Nou, zo erg zal het wel niet worden. Ze gaan gewoon zijn benen en zo breken. Maar allemaal heel netjes, hoor."
"Twee gebroken benen? Twee gebroken armen? Wat vreselijk", zeg ik.
Zijn maat, verbaasd: "Maar hij leeft dan toch nog?"



"Sorry, maar u bent niet meer verzekerd: medicijnen zelf betalen."
"Sorry, maar u bent niet meer verzekerd", zegt de apotheker, nadat zij op haar computerscherm heeft gekeken. "U moet de medicijnen zelf betalen." Het is een zonnige ochtend, halverwege juni 2017, en Cees staat na een paar minuten weer onverrichterzake buiten. Hij heeft namelijk geen geld.
Cees, gelaten: "Ik wist dat het er aan zat te komen." Wat wil je, zonder uitkering en postadres is Cees 'maatschappelijk doodverklaard'. Maar zonder die medicijnen, zoals bijvoorbeeld bloedverdunners, krijgt hij misschien opnieuw een herseninfarct, een maagbloeding ... of erger.
Wie was Cees ook al weer? 
De volgende dag loop ik de apotheek binnen, want dit kan echt niet. "Ik kom de medicijnen voor Cees halen."
"De verzekering blijkt gestopt te zijn op 31 mei", legt de apotheker uit nadat zij de medicijnen heeft gehaald. "Als meneer de medicijnen wil komen ophalen, moet er worden betaald."
Als ik het geld op de toonbank leg, zegt zij: "Ach, dit maken we wel vaker mee." Volgens de website zorgwijzer.nl telde ons land in 2015 zo'n 330.000 wanbetalers en 29.454 onverzekerden.
"Mag hij eigenlijk nog wel naar een huisarts?"
Ze overlegt met haar collega-apotheker. "Ja hoor, maar ook dan moet hij zelf betalen."
"Het lijkt Amerika wel."
"Dat zeggen wij hier ook wel eens", merkt de apotheker sarcastisch op.

 


"Het begint flink te jeuken." Deurwaarders straks burgerlijk ongehoorzaam?
"Hoewel ik niet snel enthousiast ben over burgerlijke ongehoorzaamheid, begint dat hier wel flink te jeuken." Dit staat te lezen in het blog van deurwaarder Paul Otter van Syncasso, mede-auteur van het 'White Paper', dat je hier kunt opvragen (zie onze vorige tekst 'Deurwaarders: "Huisuitzetting druist in tegen onze beroepseer."'). Volgens Otter moet er een eind komen aan het ontruimen van mensen met ernstige psychische problemen uit hun huis.
In zijn blog schetst Otter een helder plaatje. Een gerechtsdeurwaarder klopt op de deur van ene Jan, omdat die zijn huur niet heeft betaald: "Ze praten kort met elkaar en al snel merkt de gerechtsdeurwaarder dat Jan niet zelfstandig in staat is zijn huurachterstand op te lossen. Sterker nog, de gerechtsdeurwaarder constateert dat Jan verward is en tussen wal en schip dreigt te vallen.
Daarmee heeft de gerechtsdeurwaarder gelijk een flink dilemma te pakken. De persoonsgegevens van Jan heeft hij van de verhuurder gekregen om de huurschuld te incasseren en mag hij niet voor andere doeleinden gebruiken. De gerechtsdeurwaarder mag dus niet aankloppen bij de GGZ en aangeven dat Jan verward is en hulp nodig heeft.
Onlogisch en wrang! Daar waar de gerechtsdeurwaarder juist aan de deur de contacten legt, waar hij ziet dat mensen tussen wal en schip dreigen te vallen mag hij geen actie ondernemen!"
Kortom, volgens Otter moet de privacywetgeving worden aangepast, zie ook dit interview met hem op 9 juni bij NPO Radio 1. Het probleem is al jaren urgent. Dus het kabinet komt in actie? O sorry, we zitten in een (eindeloos durende) kabinetsformatie. En onze politieke leiders hebben morgenochtend natuurlijk geen huisuitzetting te vrezen.


Deurwaarders: "Huisuitzetting druist in tegen onze beroepseer."
"Het bestaande patroon van het rondpompen van mensen en middelen moet gestopt." Hé, dat riep ik al een jaar geleden. Wie valt mij hier bij? Het gerechtsdeurwaardersbureau Syncasso, een wel heel onverwachte medestander. Deurwaarders, die zetten toch (onder andere) 'verwarde' mensen uit hun huis als deze de huur niet meer (kunnen) betalen? Dit bureau denkt daar anders over:
"De standaard incasso-aanpak werkt niet bij verwarde personen", vervolgt Syncasso in hun onlangs uitgebrachte White Paper dat je hier kunt opvragen. Volgens Syncasso blijken schulden een katalysator voor psychische problemen. Het bureau wordt hier vrijwel dagelijks mee geconfronteerd. "Huisuitzetting druist in tegen ons gevoel en tegen onze beroepseer", aldus het rapport. "Wij vinden dat er een andere, menswaardige aanpak nodig is, specifiek afgestemd op deze doelgroep."
Welke aanpak? En hoe?
Wordt vervolgd ...

 


GGZ: onderaannemer van de overheid (en ideale zondebok).
En weer een incident. "Politie schiet verwarde man neer in Capelle aan den IJssel", kopte Nu.nl gisteren. Een naakte man die spullen uit het raam gooide, was niet voor rede vatbaar. Pepperspray en taser werkten niet, 'dus' werd hij in zijn been geschoten. Goh, agenten (meervoud) die niet in staat zijn een naakte, ongewapende man te overmeesteren. Wat is er mis met dit politiekorps? De rijksrecherche onderzoekt het voorval en verder zal het bekende vragencircus wel weer in werking treden. Eén: was de man bekend bij de geestelijke gezondheidszorg (ggz)? Twee: is de ggz hier weer tekortgeschoten?
Waarom is de ggz altijd de zondebok? Laten we wel wezen, de Nederlandse overheid heeft haar burgers met psychische problemen en weinig geld uitbesteed aan 'onderaannemer' ggz. Onder het motto: 'Opgeruimd staat netjes!'

 

Staat de wifi van staatssecretaris Van Rijn wel aan?
Wekenlang raakte Twitter in Nederland bijna oververhit van verontwaardiging: sommige ggz-instellingen gebruiken callcenters om feedback te krijgen van hun patiënten over de verleende zorg. Het bewijs stond zelfs zwart op wit. (Zoals bijvoorbeeld hier, voor 'Karakter', een centrum voor kinder- en jeugdpsychiatrie)
Maar wat antwoordt Martin van Rijn, demissionair staatssecretaris van Volksgezondheid gisteren, 9 mei, op schriftelijke Kamervragen  van de SP? "Ik heb geen informatie ontvangen over callcenters die ROM-gegevens verzamelen."
Staat de wifi van de staatssecretaris soms al tijden uit? Kijkt hij nooit eens op Twitter? Of zijn z'n ambtenaren hem soms vergeten te briefen? Gelukkig acht Van Rijn (in zijn antwoord) de inzet van de (hem dus onbekende) callcenters "niet wenselijk".
De discussie is trouwens allang breder getrokken dan de kritiek dat niet een anonieme callcentermedewerker maar de behandelaar de patiënt zou moeten bevragen. Wat blijkt? Aan de meeste patiënten is nooit toestemming gevraagd om hun gegevens te mogen delen met de Stichting Benchmark GGZ (SBG). Dat gebeurt kennelijk al vanaf de oprichting van de SBG en zonder dat de minister van Volksgezondheid of haar staatssecretaris daarvan op de hoogte zijn (gebracht). Patiënten en zorgverleners uit de ggz zijn onlangs met een crowdfund-campagne gestart: er is geld nodig voor een kort geding tegen de SBG, om een einde te maken aan deze privacy-schending.
En nu maar hopen dat de wifi van Van Rijn weer werkt ...

 


'Ik ben een psychiatrische patiënt en dus een loser.'

Als je maar lang genoeg hoort dat je een psychiatrisch patiënt bent, ga je er vanzelf in geloven: 'Ik ben een echte loser'. Ben je een 'zware' patiënt, dan krijg je de weinig eervolle vermelding 'EPA': Ernstig Psychiatrische Aandoening. Naar schatting 281-duizend mensen staan zo geregistreerd.
Er zijn minstens drie bezwaren tegen de benaming 'psychiatrisch patiënt'.
Eén: hoe kan een mens psychiatrisch zijn? Je kunt hooguit spreken van 'meneer Jansen met een psychisch probleem'.
Twee: het is een (vervuild) containerbegrip, waar niemand zich persoonlijk in kan herkennen en waarvan de omschrijving om de zoveel tijd verandert. Zo werden nog niet zo heel lang geleden homoseksuelen als psychiatrische patiënten vermeld in het psychiatrisch-diagnostisch handboek DSM.
Drie: noemen we 'meneer Jansen' die met een gebroken been in het ziekenhuis ligt, een 'lichamelijke patiënt'? Nee, dat is meneer Jansen, die even tijd nodig heeft voor herstel.



De psycholance: in een limo naar de hel?
De psycholance, de speciale wagen voor 'psychiatrische of verwarde' personen, is cool in Nederland. Zo cool, dat dit vervoer in onze hoofdstad binnenkort wordt uitgebreid, aldus Skipr. Vervoer in het moderne 'busje-komt-zo' mag dan wel comfortabeler zijn dan per politieauto, er zit wel een addertje onder het gras. Het gekrijs van de man die in de Amsterdamse Mentrum-kliniek aan de Vlaardingenlaan in een psycholance werd afgeleverd, ging door merg en been. Hij ging linea recta naar de isoleercel waar een verpleegkundige met blauwe handschoentjes hem een 'kalmerende spuit' in zijn bil gaf. En wat hem verder allemaal te wachten stond ... De psycholance is op zijn best een rijdend doekje voor het bloeden, maar voor sommigen een limo naar de hel.

 

 

Zijn psychiatrische patiënten nog steeds Untermenschen?
Oké, geen krans op de dam voor de bijna 9000 patiënten die zijn omgekomen in de Nederlandse psychiatrische klinieken in de jaren '40-'45 door het beleid van de Nazi's (en ook geen aparte krans meer voor de omgekomen homoseksuelen en politieke gevangenen). Zullen we vandaag in onze stilte-minuut toch even aan ze denken? Want wie wil terugkeren naar de overtuiging dat psychiatrische patiënten Untermenschen zijn? Niemand. Maar toch ... Veel mensen met een psychiatrische aandoening tellen nog steeds niet mee en met de mensenrechten van sommigen is het bar gesteld. Het stigma 'psychiatrisch patiënt' (wanneer laten we die zegswijze nou eens los!) is vandaag, op de dag dat we de doden herdenken, nog levensgroot.

 

Rom-callcenters: "Goedemiddag, hoort u nog stemmen in uw hoofd?"
"Karakter zet het callcentrum Arkin in om ROM vragenlijsten af te nemen", zo luidt het bericht van Karakter, een centrum voor kinder- en jeugdpsychiatrie in het Oosten van ons land, aan "ouders/verzorgers van patiënten die bij Karakter in behandeling zijn geweest en de afgelopen drie maanden geen ROM vragenlijst hebben ingevuld". Na je behandeling moet de behandelaar samen met jou nagaan of je goed geholpen bent. Eerder bleek dat Arkin een callcenter inzet om die vragen te stellen. Nu krijgen we de tip dat ook Karakter (en nog meer ggz-organisaties in ons land!) een callcenter naar mensen laat bellen om de vragenlijst af te nemen. Misschien kunnen we straks gewoon de hele therapie door een callcenter-medewerker (m/v) laten doen, dat bespaart vast (nog meer) kosten!

 

Advies aan de Ggz: ga eens praten met collega's in de Alzheimer-zorg!
Zorgverleners hebben informatie en signalen van de familie van Bart van U. onvoldoende benut, aldus het vandaag gepubliceerde onderzoek van de Inspectie. Ook was er geen 'warme overdracht' tussen instellingen waar Bart van U. verbleef. Zorgverleners zagen slechts stukjes van de puzzel. Dat alles heeft geleid tot de dood van oud-minister Els Borst. Deze werd op 8 februari 2014 door Van U. vermoord. "Zorgaanbieders moeten oog hebben voor de familie of andere naasten van de patiënt. Zij kunnen helpen om het beeld compleet te krijgen [...]", is één van de conclusies. Dat is een schot in de roos. In grote psychiatrische klinieken blijkt het 'naastbetrokkenenbeleid' vaak een loze belofte, zeggen insiders. "Als je zoon op een gesloten afdeling wordt opgenomen, word jij als vader óók 'opgenomen'", vertelde 'Wim' mij gisteren nog, wiens zoon al jaren in psychiatrische klinieken verblijft. Wim is depressief geworden, omdat niemand zich om hém heeft bekommerd.
Wat een verschil met de zorg voor ouderen met Alzheimer! Daar werken veel verpleeghuizen juist wél intensief samen met naastbetrokkenen. Bijvoorbeeld om het levensverhaal van de 'bewoner' te leren kennen. Er was trouwens wel een cultuuromslag voor nodig. Advies aan de ggz: ga eens praten met collega's in de zorg voor ouderen met Alzheimer. Dan hoeven jullie niet zelf het wiel uit te vinden.
 


Bestuursvoorzitter Arkin wil niet reageren op bestaan ROM-callcenter.
Maakt Arkin nou wel of geen gebruik van een callcenter met studenten om de ROM af te nemen? ROM staat voor Routine Outcome Monitoring, vragenlijsten over de klachten van patiënten in de ggz vóór en na hun behandeling. Zo zou de kwaliteit van die behandelingen inzichtelijk worden. Maar daarover woedt volop discussie.
Jeroen Muller, bestuursvoorzitter van de Amsterdamse ggz-organisatie Arkin, is vóór en gelooft dat 'rommen' niet alleen de effectiviteit van een therapie zichtbaar maakt, maar ook tot een persoonlijker benadering in de zorg leidt, een "gepersonaliseerde ggz". Hierover schreef hij op 2 maart een blogpost op skipr.nl.
Daarop reageerde vandaag psychiater Remke van Staveren, bekend van de campagne en het gelijknamige boek 'Hart voor de GGZ'. Als zij Muller vraagt of het klopt dat Arkin een callcenter met studenten inschakelt om de ROM af te nemen, bevestigt de Arkin-baas dat er studenten worden ingezet als het de behandelaren niet zelf lukt om de ROM af te nemen. Van Staveren: "Ik kan een studenten ROM-callcenter op geen enkele manier rijmen met de door ons samen felbegeerde cliëntgerichte, persoonlijke zorg. Wel met een bedrijfsmatig-gerichte zorg." Maar Muller wil niet spreken van een 'callcenter'. "Dat beeld is niet juist", aldus de bestuursvoorzitter.
Geen sprake van een 'callcenter'?
In een interne nieuwsbrief van Arkin in 2016, wordt hier wel degelijk over gerept. De kop luidt: ROM: Inzet callcenter vanaf 1 november. Het nieuwsbericht vervolgt dat het callcenter patiënten gaat bellen die nog geen 'OQ-45' hebben ingevuld. En dat het callcenter netjes zal bijhouden hoeveel cliënten ze te spreken krijgt. "Het responspercentage," aldus de nieuwsbrief, "is van belang omdat Arkin hierover prestatieafspraken heeft met zorgverzekeraars."
Jeroen Muller heeft nog (heel) wat (meer) uit te leggen ...

Update 4 maart:
Maar dat doet hij niet. Als Remke van Staveren hem confronteert met het callcenter dat toch (b)lijkt te bestaan, schrijft de bestuursvoorzitter van Arkin direct in een tweede commentaar onder zijn blogpost, dat hij haar reactie een "haast persoonlijke aanval" vindt, die "niet zozeer mij raakt, maar wel vele van mijn medewerkers". En: "De reactie van Remke van Staveren roept een gevoel op mij verder te verantwoorden, maar leidt af van de werkelijke inhoudelijke discussie over het gebruik van ROM als middel om de kwaliteit van de zorg te verbeteren."
Een gevoel waar je niets mee doet. Hoe heet zoiets? Ontkenning? Of gewoon slim bedacht?

 

Werkzoekende met Asperger: trots maar nu kansloos?
Rob was al begin veertig toen hij de diagnose Asperger kreeg. Deze vorm van autisme heeft voordelen, zegt hij: "Werkgevers beginnen te ontdekken dat mensen met Asperger plichtsgetrouwe, slimme en gedreven werknemers zijn." Maar door dit voordeeltje is een streep gezet, dankzij de laatste editie van het handboek voor psychiaters, DSM (voluit 'Diagnostic and Statistical manual of Mental disorders'). In de vijfde editie (DSM-V) zijn namelijk alle vormen van autisme op één hoop gegooid en wordt Asperger (maar ook PDD-NOS) niet meer apart genoemd.
Rob, smalend: "Autismespectrumstoornis, in die verzamelbak zit ik nu, samen met een groep mensen, uiteenlopend van hoogleraren tot en met zwakbegaafde autisten." En verbijsterd: "Uitgerekend het label dat ons interessant maakt voor het bedrijfsleven, hebben ze verwijderd."

 

Marjon: "Pas op voor psychiatrische klinieken."
"De laatste dertig jaar heb ik doorgebracht in psychiatrische klinieken", zegt Marjon (schuilnaam) in een zaaltje van buurtcentrum De Boomsspijker in Amsterdam. "Zes keer per jaar werd ik er opgenomen." Het is de laatste vrijdag van februari, de dag van het maandelijkse Psychiatrie Café.
"Pas op voor psychiatrische klinieken," vervolgt Marjon. "Daar wordt alles wat je zegt tégen je gebruikt. Je krijgt overal een pilletje voor en het personeel kijkt steeds op hun horloge."
Marjon is op wonderbaarlijke wijze van de psychiatrie bevrijd: haar verblijf vorig jaar in het Respijthuis Amerbos heeft haar geholpen. Dit tijdelijke warme thuis, gerund door 'ervaringsdeskundigen', wil voorkómen dat Amsterdammers- in-crisis naar een psychiatrische kliniek moeten.
Marjon: "Ik mocht er mezelf zijn. De medewerkers nemen alle tijd voor je. Je komt er tot rust." Zij werkt er nu als vrijwilligster en weet één ding zeker: nooit meer naar een kliniek.

 

Algemene Rekenkamer: 'Zorgverzekeraars niet opgewassen tegen grote ggz-instellingen'
Bij de onderhandelingen over de inkoop van zorg in de ggz hebben de grootste ggz-instellingen een sterkere positie dan de zorgverzekeraars. Dat constateert de Algemene Rekenkamer in haar rapport van 24 januari over de bekostiging van de curatieve geestelijke gezondheidszorg. 
Daar kijken we wel van op. Want ggz-instellingen, maar ook GGZ Nederland in haar reactie  op het rapport, schetsen steevast het beeld van zorgverzekeraars die als bulldozers door de klinieken walsen, op de stoel van de behandelaars gaan zitten, voor een oerwoud aan administratie zorgen en enkel wurgcontracten bieden.
Volgens de Algemene Rekenkamer zijn de rollen van 'David' en 'Goliath' bij de inkoop-onderhandelingen van de 36 grootste ggz-zorgaanbieders dus precies omgedraaid: die grote zouden juist 'een sterkere onderhandelingspositie' hebben dan de zorgverzekeraars, bijvoorbeeld omdat zij een informatievoorsprong hebben. (Voor de pakweg 4000 vrijgevestigde ggz-aanbieders is het trouwens precies andersom).
Maar wat heeft de verwarde medemens aan deze discussie? De zorg aan hen schiet tekort, waarbij het niet van belang lijkt of zorgverzekeraars of grote zorgaanbieders 't voor het zeggen hebben. Of wel .. ?

 

Inspectie Gezondheidszorg meldt 'dalende criminaliteit'. Klopt dit wel?
'Het aantal gevangenen in Nederland daalt. De aanhoudende daling van de criminaliteit zorgt al jaren voor een dalende vraag naar gevangeniscellen.' Dat lezen we in het zojuist verschenen beleidsplan van de Inspectie voor de Gezondheidszorg. Blijkbaar gaat deze Inspectie ook over criminaliteit.
Op het eerste gezicht lijkt deze constatering te kloppen met de vorig jaar gepubliceerde cijfers van het CBS en is het dus geen nieuws. Maar valt er misschien ook wat te zeggen voor een andere opvatting, namelijk dat het sluiten van gevangenissen vooral te wijten is aan het groeiende aantal (intussen bijna driekwart van alle) misdrijven dat niet wordt opgelost (zie bijvoorbeeld dit nieuwsbericht)? SP-Kamerlid Nine Kooiman zei vorig jaar al dat het kabinet eens werk moet maken van 'boeven vangen'. Maar zijn er nog wel boeven (zie dit bericht)? Ofwel: wie wonen er, behalve Willem Holleeder en wat Noorse en Belgische criminelen, nog in onze gevangenissen?

Inspectie: 'Verpleeghuizen niet toegerust voor toename psychiatrische patiënten.'
Steeds meer ouderen met psychiatrische problemen komen in verpleeghuizen terecht. Dat meldt de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) in haar gisteren gelanceerde Werkplan 2017. De nieuwe categorie is een gevolg van de beddenafbouw in de langdurige geestelijke gezondheidszorg, schrijft de Inspectie. Zij vreest dat deze 'nieuwe groep' patiënten niet de juiste zorg zal krijgen, daar waar 'de gegeven zorg niet aansluit bij de complexe zorgvraag'. 'Het opleidingsniveau van de medewerkers heeft deze omslag niet goed kunnen bijbenen waardoor de deskundigheid van de zorgprofessional op dit moment onvoldoende meegroeit,' aldus de IGZ.


Gezond nieuwjaar voor ons 'precariaat'?
In Amerika is het al een bekende term: het 'precariaat': "An emerging class of people, facing lives of insecurity, moving in and out of jobs that give little meaning to their lives." (Hier kunt u het boek 'The Precariat' vinden, van auteur Guy Standing). Volgens het SCP valt in ons land al 15 procent van de bevolking onder deze noemer. Onzekerheid is het sleutelwoord in de levens van deze mensen. Elke dag dezelfde vraag: heb ik morgen mijn baan en huis nog? Volgens onderzoek maakt dit deze mensen gevoelig voor 'extreem stemgedrag'. En leidt dit tot een voortdurende verwarring over hun toekomst, voeg ik hier graag aan toe, de 'precariaire' verwarring.

De 'Precariërs'
Ze komen en gaan in de psychiatrische kliniek, de 'Precariërs'. Wat ze met elkaar delen? Stress, angst en onzekerheid, ook als het om hun behandeling gaat.
De kliniek verschaft hen een label met een psychiatrisch ziektebeeld (de Diagnose Behandel Combinatie: DBC). Gevolgd door een cocktail van exotisch klinkende medicijnen, die de precarische symptomen moeten verlichten. De DBC wordt als de etiquette van gewenst gedrag beschouwd, aldus Trudy Dehue, en lijkt geen duurzame oplossing voor de problemen van het Precariaat. Volksgezondheid weet niet wat zij aanmoet met de 'Precariërs'. Idee: we verhuizen de behandeling van de precarische symptomen naar Sociale Zaken. Met een nieuwe Staatssecretaris, die van Precarische Zaken.


Miljoenen extra voor Arkin of anders: patiënten op straat.
"Ik vrees dat we onze cliënten binnenkort zorg moeten ontzeggen," zegt Arkin-bestuurder Dick Veluwenkamp vandaag in De Telegraaf. De patiënt in psychische nood, die almaar zieker lijkt te worden, moet steeds intensiever en langer worden behandeld. En dat, zegt Arkin, kost extra geld. In de Arkin-kliniek waar ik rondkeek leek de behandeling uit louter pillen te bestaan, aangevuld met koffie en shag. Zijn pillen, koffie en tabak dan ongemerkt fors duurder geworden?


"Waarom worden mensen met kanker niet gedwongen behandeld?"
"Waarom worden mensen met kanker niet gedwongen behandeld, maar mensen met een depressie wél?", vroeg iemand onlangs tijdens het Psychiatrie Café in Amsterdam. Gedoeld werd op mensen met een depressie op een gesloten afdeling in een psychiatrische kliniek. Volgens oud-psychiater en filosoof Rob de Vries, aan wie de vraag gesteld werd, is hier geen simpel antwoord op.

"Zijn psychiaters bang voor de tuchtraad?"
Iemand anders tijdens hetzelfde Psychiatrie Café: "Hoe kun je veilig stoppen met medicijnen?" Volgens oud-psychiater Rob de Vries is er in Nederland te weinig aandacht voor het afbouwen van psychofarmaca. "En dat moet je vast zelf aankaarten ...," vervolgt de vraagsteller. "Zijn psychiaters misschien bang dat het misgaat en dat ze dan voor de tuchtraad worden gesleept?", vraagt weer een ander.

"Ik ken de verstijving van je lichaam en de versuffing."
"Hebt u wel eens in een isoleercel gezeten?" Spreker Rob de Vries schudt zijn hoofd als hem deze vraag tijdens het Psychiatrie Café wordt gesteld. "Maar ik heb wél antipsychotica als experiment uitgeprobeerd. Dus ik ken de verstijving van je lichaam en de versuffing. Na een paar dagen ben ik er dan ook mee gestopt." Ja, hij wel, zie je de vraagsteller denken.

 

"Ik heb een hekel aan jullie, Europeanen."
Liever geen kerstliedjes voor Rachid. "Muziek? Dat is de duivel!", zegt hij stellig. Op zijn afdeling in de psychiatrische kliniek heeft Rachid de enige computer gekaapt, waarop hij preken van imams beluistert. Rachid tegen zijn mede-patiënten: "Ik heb een hekel aan jullie, Europeanen." "Ach," merkt iemand op, "Rachid heeft weer een psychose."

Jihad in de kliniek?
Parijs, Nice, Berlijn...ik maak me zorgen om Rachid. Wat als hij in de kliniek verder radicaliseert? "Moeten jullie niet wat doen?", vraag ik de verpleegkundige die mij na het bezoekuur naar de uitgang begeleidt. "We krijgen wel meer van zulke mensen en we hebben geen idee wat we met ze aan moeten," antwoordt hij.


"Beveiligingsincident dbc leergang - Belangrijk."
Hoe worden behandelingen in de geestelijke gezondheidszorg gedeclareerd? Ik verdwaal tussen DBC, EIM en ROM. Gelukkig biedt de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) een gratis online-cursus aan. Amper begonnen krijg ik een onheilspellende e-mail: "Beveiligingsincident dbc leergang - Belangrijk." Ik moet van de NZa zowat al mijn wachtwoorden "direct" veranderen. Is dit "directe" of "indirecte" tijd en bij wie mag ik die declareren?


"Deze handen kunnen slechte dingen doen."
"Mijn psychoses zijn vaak veroorzaakt door buren die 's nachts gingen klussen, terwijl ik de volgende ochtend een sollicitatiegesprek had." Jos draait zijn handen van binnen naar buiten. "Deze handen kunnen slechte dingen doen," vervolgt hij. Meteen zie ik oud-minister Els Borst voor me, die vermoord werd door een verwarde man.

"Ik ben een planner."
Jos wordt impulsief als hij alcohol heeft gedronken. "En dan pak ik per ongeluk de verkeerde," zegt hij. Of toch niet? "Ik plan het. Ik ben een planner." Jos zwijgt even. "Dit is allemaal vrij ernstig," spreekt hij zichzelf toe. "Maar liever doe ik het goede."
Waarheen met Jos? En wie ziet erop toe dat hij zijn medicijnen inneemt?

"Te jong om onze problemen te snappen."
Ik ontmoet Jos in de Amsterdamse Mentrum-kliniek. Hij praat non stop en vaak is er geen touw aan vast te knopen. Maar over deze kliniek is hij helder: "De verpleging heeft het beste met ons voor. De artsen zijn te jong om onze problemen te snappen. De directie vergadert en heeft geen idee wat zich hier afspeelt."

"De dokters vallen ons lastig met slechte dope."
"Ik ben bipolair en heb ADHD," vertelt Jos, "om precies te zijn: ADD. Mijn receptoren zijn overprikkeld. Daarom helpt LSD zo goed," gaat hij in één adem door. "Vroeger werd LSD in de psychiatrie toegepast. Maar de dokters van nu zijn vervelende dealers die ons lastig vallen met slechte dope."


"Er stonden opeens zes politiemensen voor me."
Jos herinnert zich alleen nog dat hij een slechte trip had, zegt hij tegen mij in de binnentuin van de kliniek. "Onderweg kwam ik snackbars tegen en mensen die onrust maakten. En in het park stonden er opeens zes politiemensen voor me. Dus ik zeg tegen de dokter: moet ik de straat opgaan waar mensen elkaar de kanker toewensen?" Spreekt Jos wartaal of moet ik beter luisteren?

"En ze hebben antipsychoticum ingespoten."
Op een dag is Jos zoek. Ik zie hem weer terug achter het hek van de isoleercel, waar hij wordt gelucht. "Jos, volhouden!" roepen zijn maten vanuit de beveiligde binnentuin. "Dat isoleerhok is een hel," zegt hij een paar dagen later. "Mensonterend. Ik was onzeker en bang. Elk moment kunnen ze dus alles van je afpakken. En ze hebben antipsychoticum ingespoten."

 

"Zoiets lekkers krijgen wij nooit."
Paul, in de zomer van 2016 opgenomen in de Mentrum-kliniek, loopt snel weg van het verleidelijke schap met blikken bier. Maar bij de chips in de supermarkt houdt hij stil. "Zoiets lekkers krijgen wij nooit." De huisregels van de afdeling Intensieve Crisis zijn strikt: "Tussen de maaltijden door wordt niet gegeten, tenzij in overleg met de arts en/of de staf anders wordt besloten." Er staat niet eens een fruitmand op tafel.

"Na tien uur 's avonds is hier de koelkast op slot."
Trek in een biertje? Eet dan wat, zegt een ervaringsdeskundige. Maar tussendoortjes mogen op Pauls afdeling alleen als je ze zelf kunt kopen: "Eigen etenswaren mogen te allen tijde genuttigd worden [...]". Behalve na tien uur 's avonds, aldus die huisregels, dan "is de koelkast op slot". "Hier heeft niemand geld voor de supermarkt," constateert Paul nuchter.


"Ik heb zelfs mijn uitkering opgezegd."
René (50) is al vijf maanden zonder medicijnen en heeft geen psychose meer gehad. Zijn experiment - vluchten uit het pension en van de medicijnen die hij daar moest slikken - is wat hem betreft geslaagd. "Ik heb zelfs mijn uitkering opgezegd." Zijn moderne zonnebril met blauwe glazen steekt af tegen z'n sjofele jas. Trots: "Geen bed en geen geld, maar toch is het beter zo. Ik wil niets meer te maken hebben met de staat."

"Ik kan niet wonen van 466,64 per maand."
Lisette, net 'losgelaten' door de kliniek, haalt een verfrommeld papiertje tevoorschijn: haar uitkeringsspecificatie. 972,70 Euro had ze moeten ontvangen. Maar omdat ze dakloos is, krijgt ze 466,64 euro, aldus de uitkeringsbrief. Reden: 'Verlaging woonsituatie 20%', plus 'inhoudingen', waaronder een 'beslaglegging'. Lisette: "Ik kan niet wonen van 466,64 per maand."


"Alcohol is veel slechter voor het ongeboren kind, zegt de dokter hier."
De hoogzwangere Claudia steekt de ene sigaret na de andere op. Waarom stopt ze niet met roken? Verbaasd: "Alcohol is veel slechter voor het ongeboren kind. Dat zei de dokter hier tegen mij." Ze hoeft niet eens naar de supermarkt: op de begane grond van de Mentrum-kliniek hangt een sigarettenautomaat.


"Nicotine is de ergste verslaving."
"Ik ben eens opgenomen geweest in een nicotinevrije inrichting, De Hoop," zegt Swa, terwijl hij een shaggie draait in het rookhok van de Mentrum-kliniek in Amsterdam. "Na een maand of vijf was mijn trek in cocaïne en drank afgenomen." Maar toen hij in die periode eens naar buiten mocht, stak hij er toch weer eentje op: "Het was vies en smerig, ik werd er misselijk van. Nicotine is de ergste verslaving. Ik ben toch weer gaan roken."


"Ik ben ondernemer: mijn pistool ligt in mijn auto."
"Ik ben beschoten! Ik was bijna dood!" Wild gebarend rent een man het politiebureau in Amsterdam-Noord binnen, even later gevolgd door een ander die roept: "Ik heb geschoten!"
"Hebt u een pistool bij u?", vragen de agenten die hem omsingelen nerveus.
"Nee, meneer, ik ben ondernemer: mijn pistool ligt in mijn auto."
Meteen denk ik terug aan toen ik de praktijken van de Turkse Grijze Wolven onderzocht.

"Krukken? Die moeten ze zelf halen."
"Heb jij de straat-camerabeelden gezien?" Het slachtoffer van de schietpartij blijft die vraag alsmaar herhalen als ik hem thuis bezoek. Daarop moet je kunnen zien dat de schutter zijn hoofd maar rakelings miste.
Zijn broer is in zijn been geraakt en ligt gewond op de bank. Hij heeft krukken nodig.
Ik bel Slachtofferhulp. Over de krukken zegt ze: "Die moeten ze zelf halen."
Er is één probleem: de broers durven de deur niet uit.

"Ken jij een goede psycholoog?"
"Camerabeelden, camerabeelden!", roept de ene broer, als ik weer op bezoek kom. De andere heeft er nog nachtmerries van. Slachtofferhulp is nog steeds niet langsgeweest. Broer nummer twee: "Ken jij een goede psycholoog?"
Ik regel een psychiater die de volgende dag al op hun stoep staat. Na zijn uitleg over posttraumatische stress begint hij meteen met een gratis spoedcursus 'ontstressen'.


"U hebt een winkelverbod!"
Bij de kassa van de Albert Heijn tikt iemand op mijn schouder. "U hebt een winkelverbod!" Achter mij staat een potige bewaker. Is dit soms 'candid camera'? "Ik heb niets gestolen."
"Nee, maar u hoort bij die zwervers op de trappen hier." Hij brengt me naar een klein kantoor en zegt: "Toon uw legitimatiebewijs!"
Langzaam maar zeker dringt de ernst van de situatie tot mij door: "Ik wil de manager spreken."


"Ze nam er zelfs eentje mee naar binnen."
"Zij koopt bier voor die daklozen op onze trappen," zegt de bewaker tegen de haastig toegesnelde manager. "Ze nam er zelfs eentje mee naar binnen die een winkelverbod..."
"Ik ben hier vaste klant én journalist," onderbreek ik hem, "en ik volg onder andere dak- en thuislozen die geregeld in psychiatrische klinieken verblijven." Nu is de manager aan zet.


Gezocht: Ritalin, 9 pillen van 10 mg.
Paul is weer eens in het ziekenhuis beland. "Met mijn dronken kop onder een auto gekomen." Hij ligt op een kamer van de psychiatrische afdeling en hij is boos: "Ik heb negen pillen van 10 mg Ritalin nodig. Ik krijg er maar drie van 1,5 mg. Ik sta te stuiteren! Doelloos is het gewoon." 


"De reclassering dan maar?"
In de observatiepost, schuin tegenover Paul's kamer, legt de dienstdoende psychiater de hoorn op de haak. "De ggd weet van niets," antwoordt hij op onze vragende blikken.
"Dat kán niet!" bijt Paul hem toe. "Ik stond daar zelfs ingeschreven. De laatste keer kreeg ik ook negen pillen." De psychiater zoekt contact met de gevangenis waar Paul onlangs verbleef. Maar: "Het PI-dossier is dicht." Hij slaakt een zucht. "De reclassering dan maar?"


"Ook zo lekker stoned?"
"Zelfs op het politiebureau weten ze hoeveel Ritalin ik nodig heb," zegt Paul. Hij loopt te ijsberen door de gang. Dat hij niet in slaap valt! Ik bekijk zijn medicijnenlijst: Hij krijgt het opiaat Oxycodon ("Zo nodig zes maal daags"), Valium ("Drie tot zes keer per dag") en Methadon. In de lift, op weg naar de rooktuin, treffen we een medepatiënt met beide armen vol tattoos. "Hé, Paul, jij ook hier? En ook zo lekker stoned?" Spontaan somt de tattoo-man zijn cocktail tranquilizers op.

 

 

Links

De Pegel (Stimuleringsfonds Voor De Journalistiek): "Stella Braam geeft crowdfunding een twist".
De Nieuwe GGZ Nieuwe concepten, aangepaste taal, verbeterde organisatie
Transitieportaal.nl
 Een startpagina voor hulpzoekers en helpers in het GGZ 2.0 Netwerk
Psychosenet Informatie over psychose, manie en depressie in de vorm van interviews, animaties, blogs en herstel-tips en -tools
Landelijk Platform GGz De cliënten- en familiekoepel in de ggz
Hart voor de GGZ Samen duurzame verbeteringen aanbrengen in de ggz 

 

 

Foto 1: De achteringang van de Mentrum-kliniek in Amsterdam              Foto 2: De luchtkooi van de Mentrum-kliniek in Amsterdam

 

 Mentrum 2Mentrum 3

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

***

 

Over de Stichting Onderzoeksjournalistiek Nederland: in 2003 richtte Stella Braam de Stichting op met als doel vernieuwende onderzoeksjournalistiek te bevorderen. De focus ligt vooral op participerende onderzoeksjournalistiek, onder het motto: 'om een wereldje te leren kennen, moet je er zelf deel van uitmaken'. Vanaf het begin hield de Stichting zich met name bezig met het onderwerp 'Alzheimer'. Dit mondde in 2005 uit in Stella's boek: 'Ik heb Alzheimer - het verhaal van mijn vader' en vele lezingen en workshops over dit onderwerp overal in het land. Vanaf 2015 is de Stichting zich vooral gaan richten op het onderzoeken van de hedendaagse praktijk in de geestelijke gezondheidszorg.